Σάββατο, 1 Οκτωβρίου 2011


Γυαλί ...
Αυτά τα μικρά σπασμένα κομματάκια που βρίσκει κάνεις
αν σκάψει λιγάκι στα βότσαλα της παραλίας.
Πάς –μάταια- να κόψεις τις φλέβες σου,
και απομένεις μονάχα με μια ξεθωριασμένη γραμμή.
Ο ήλιος βαστά την αναπνοή του κάθε σούρουπο
και λίγο πριν το μοιραίο,
γουρλώνει τα μάτια σκορπίζοντας  το φως.
Ήρθε το χάραμα κοίτα,
λέει το νέο ζευγάρι που κοιτά μαγεμένο κατά την ανατολή.
Και έτσι όπως πάει να της δώσει το τελευταίο φιλί
μια νύχτας γεμάτη  πάθος,
κάνει μια και σπάει το μπουκάλι
γεμίζοντας τα βότσαλα μικρά χρωματιστά κομματάκια 
Γυαλί….

Παρασκευή, 15 Ιουλίου 2011

"Το αδιέξοδο του ποιητή"

Η ποίηση κερδίζει το ψωμί της

σαν μαστροπός

του ερώτα, της θάλασσας

του πόνου, του θανάτου

της Ζώης

Όχι όχι της ζωής, φώναξε,

και τα βάθη των ματιών του κατέκλυσε

η απόγνωση…

Τρίτη, 12 Ιουλίου 2011

Με τρομάζει το λευκό χαρτί.

Στέκεται αντίκρυ μου απειλητικά,

άγραφο αθώο σχεδόν τέλειο

πρέπει να πολεμήσεις- μου φωνάζει-

δεν θα σου δοθώ εύκολα, ίσως και καθόλου.

.....................

Λαβωμένο το λευκό χαρτί από άναρχα γράμματα

από λέξεις κουτσές σακατεμένες

και φράσεις ανάπηρες

λερωμένο από ένα πρέπει που δεν κατόρθωσε ποτέ του να γίνει θέλω…

.....................

θα μπορούσε να ήταν η βιογραφία ενός ποιήματος

ή και ολόκληρης της ζωής…

Τετάρτη, 25 Ιουνίου 2008

Πρώτο πολεμικό ανακοινωθέν

Γράφω στίχους σε μικρά λεπτά χαρτάκια
και έπειτα τα γεμίζω καπνό.
Από τα χρώματα τους καθώς καίγονται
καταλαβαίνω πως δεν έφτασε ακόμα η ώρα.
Και όπως τα σβήνω στο τασάκι
μένουν μονάχα κάτι ξεκρέμαστες λέξεις
λειψές από γράμματα…
Άραγε αργεί ακόμα η θάλασσα
που μέσα της βουτούσα
μαζεύοντας σκόρπια άλφα και ωμέγα;

Πέμπτη, 12 Ιουνίου 2008

Καλό καλοκαίρι.

Είναι φορές που αποποιούμαστε την ποίηση, άλλοτε το κάνουμε γράφοντας στίχους άλλοτε απλά με την σιωπή. Οι λόγοι είναι τόσοι πολλοί όσοι και εμείς που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο χρησιμοποιούμε το λευκό χαρτί σαν όπλο σαν άμυνα σαν διέξοδο σαν φυλακή ή οτιδήποτε άλλο μας κατέβει στο χωμάτινο κεφάλι μας.
Έτσι και εγώ γδύθηκα τον τελευταίο καιρό την όποια ποίηση έγραφα ή θα μπορούσα να γράψω , άλλωστε ποτέ δεν την είχα σε μεγάλη υπόληψη όπως τα σχεδιαγράμματα αυτής της γωνιάς φανερώνουν….
Βέβαια η ποίηση σαν νεανίδα πρωτάρα που λέει και ο Ελύτης δεν τα παρατάει τόσο εύκολα και τουλάχιστον δεν τα παρατάει χωρίς να αγωνιστεί με ότι όπλα διαθέτει. Και είναι τα όπλα της πάντα άκρως αποτελεσματικά και καίρια….
Έτσι η μάχη μεταξύ μας ακόμα δεν κόπασε και το θέμα δεν είναι ποιος θα βγει νικητής ( την ξέρω πόσο άτιμη και επίμονη είναι) αλλά τα πόσα τραύματα του ενός και τα ποια του άλλου….
Ευχαριστώ όλους εσάς που περνάτε καθημερινά από αυτήν την μικρή μου γωνιά, ελπίζω σύντομα να σας αναφέρω τα αποτελέσματα του πολέμου. Παρακολουθώ και εγώ όλα τα όμορφα που γράφετε στους δικού σας χώρους απλά το κάνω αόρατα.Εύχομαι ένα όμορφο και εμπνευσμένο καλοκαίρι

Τετάρτη, 16 Απριλίου 2008

Ύμνος στην ερχόμενη

Έτσι ονειρεύομαι εγώ την γυναίκα μου
αρπαχτικό αγρίμι
και ακούραστο ποτάμι που βάλθηκε να βαθύνει την θάλασσα.


Σε σένα που μέρα την μέρα
έρχεσαι και πιο κοντά μου.
Με ανοιχτές τις αγκαλιές όλες του κορμιού σου ,
χέρια , μάτια , έρωτα ..
Με το λευκό σου πουκάμισο σαν κύμα στο γαλάζιο τζιν .
(Βροντερή σαν θύελλα
σαν άνεμος βοριάς που ξεσηκώνει φουρτούνες)
Αγουροξυπνημένη μες στον ανθρώπων την βουή .
Απόμακρη χρόνια και χρόνια από τις ευτυχίες
Σε σένα με τα λυτά μαλλιά
με τα ωραία μάτια ,
που ξαπλώνεις στην αύρα των λέξεων και γίνεσαι ποίημα
που μασάς με τα λευκά σου δόντια όρκους και υποσχέσεις
και σπας το τσόφλι το γυαλιστερό απ τα μεγάλα αισθήματα
αφήνοντας τα γυμνά και άδεια .
Σε σένα που δέχεσαι το αιώνιο χάρισμα της στιγμής
σαν την μία και μόνη αλήθεια ,
που ξεκινάς ξυπόλυτη και περπατάς τον κόσμο
( χωρίς ούτε καν να σηκωθείς από τα ιδρωμένα σου σεντόνια )
που κλείνεις το μάτι , παιχνιδιάρα μου εσύ , στα καλώς κείμενα
βγάζοντας τους την γλώσσα
φωνάζοντας τους να πάνε να πάνε να τσακιστούν
και να μας αφήνουν μέρες .
Εσύ ένα στιγμιότυπο θράσους
ένας ανέμελος κυνηγός κινδύνων
μια χαραμάδα άρνησης στο μασίφ πρέπει
όπου σκοντάφτουν οι άτολμοι
και κατακρημνίζονται οι αβάπτιστοι .
Εσύ ο νέος βαπτιστής
που λικνίζεται μπροστά σε πλουσιοπάροχα τραπέζια
που κοινωνείς το πλήθος σου φιλιά
και κηρύχνεις το αέναο εξιλασμό του αρμυρού κορμιού
καθώς ξυπνά αγκαλιασμένο .
Σε σένα που με το λευκό του στήθους σου
και με την κόκκινη ρώγα θηλάζεις ηδονή τον κόσμο
δείχνοντας πόσο στρωτός ο δρόμος του ανθρώπου προς τον άνθρωπο…
πόσο σκληρός και ανώφελος και υβριστικός
ο άλλος προς τον θεό …
Εσύ η μετενσάρκωση του νέκταρ
και η προσωποποίηση της αμβροσίας ,
που θα μπεις σαν αστραπή στα νέα Ιεροσόλυμα ,
και θα διδάξεις το μικρό φτερούγισμα της καρδίας που αρματώνει τον άνθρωπο
σαν την μια και μόνη αλήθεια .
Και στον ναό τους μέσα θε να γυμνωθείς
για να τους κάψεις τα μάτια
ποια άλλωστε από τις λάμπες αντέχει το ξεγύμνωμα του ήλιου.
ποιο από τα κεριά το βροντερό φύσημα του Νότου ...
και γυμνή και αρμυρή καθώς θάλασσα
θα ξαπλώσεις τότε μες στα ευηπόληπτα κρεβάτια τους
καρτερώντας τον άξιο να απλώσει χέρι
και κορμί επάνω σου ,
για να σε τραγουδήσει μες στην αγκαλιά του
και βόλτες φωτιάς να σε πάρει
με ένα φιλί και με ένα χάδι …
………………………………………..
Θα ανέβει τότε νέο πουλί
με νύχια γαμψά και ράμφος κόκκινο
το νέο
Πιστεύω
να τραγουδήσει
¨ Ναι και θέλω και διεκδικώ και θα Π Α Ρ Ω … ¨

Τρίτη, 25 Μαρτίου 2008

Και την ώρα που τον έριχναν στο νερό
ανάπνεε τα μάτια της.
Γύρω γύρω βούλιαζαν ανήμποροι οι ποιητές του έρωτα
κρατώντας άγκυρες τα χειρόγραφα τους
όμορφες ροζ σελίδες ή και μαύρες ακόμα
όλες γραμμένες όμως
με άρτια στοιχισμένα καλλιγραφικά γραμματάκια.
Καθώς κυλούσε προς τον βυθό
θυμήθηκε έναν δάσκαλο της ποίησης
που ζητούσε από τους μαθητές του να βρούνε συνώνυμα του έρωτα
Γέλασε καθώς τον είδε κρεμασμένο ανάποδα σε έναν βράχο
να παλεύει με όση αναπνοή του απέμενε
να κρατήσει τα γραπτά του,
γέλασε μαζί του όπως και τότε
που τόσο εκείνος θύμωσε
όταν αντί για απάντηση,
του έδειξε ψηλά στον λαιμό του τα δικά του συνώνυμα…
Και σαν έφθασε στον βυθό
σηκώθηκε
και κάνοντας μια με το χέρι,
άνοιξε δρόμο στο νερό
Την άλλη στιγμή κοιτούσε κατάματα τον ήλιο
ξαπλωμένος πλάι της στην λευκή άμμο…


Σημείωση:
Μια σκέψη πάνω σε μια απορία της Μαρίας Ρ. Την ευχαριστώ.

απορία
είμαι περίεργη αν μπορείτε
Ν΄αγαπήσετε με κομμένη την ανάσα.
Μαρία Ρ.

Δευτέρα, 17 Μαρτίου 2008

" Ημιτελές "

Μες στην βουβαμάρα τους πραματευτής κραυγών ο Ποιητής…
Είτε μπλε κοφτερών της θάλασσας
Είτε κοκκινων, βαρύθυμων
Ίδιων σώμα γυναίκας ,την ώρα που το εξυμνεί ο ήλιος.
Άλλοτε πάλι
Παιχνιδοτοπος τραχύς κάποιου ορεινού χωριού με τις σπασμένες τραμπάλες και τις κούνιες τις φασκιωμένες με όνειρα. ..

Τετάρτη, 5 Μαρτίου 2008

“Αποκάλυψη“

Αν κάποτε ξυπνήσεις λίγο πιο νωρίς από ότι συνήθως
και κοιτάξεις από το ανοιχτό παράθυρο
τα χρώματα του ουρανού
-το μαύρο που δίνει την θέση του στο κόκκινο –
μην βιαστείς να σηκωθείς.
Άνοιξε διάπλατα τα μάτια της ψυχής,
δίπλα σου κοιμάται το Όνειρο σου.
Σκύψε και φίλησε το αθόρυβα στα χείλη
και την στιγμή εκείνη
, ακόμα και αν το βράδυ ξάπλωσες πλάι σε μια συνήθεια ,
θα σου φανερωθεί το πόσο τυχερός υπήρξες
όταν στην ησυχία μέσα
μουρμουρίσει απλά νυστάζω
η ακόμα και άφησε με
και ασυναίσθητα γυρίζοντας καταπάνω σου
θα νοιώσεις το στήθος της να σου ζεσταίνει τα χείλη….
Τότε θα σου φανερωθεί το πόσο τυχερός είσαι ακόμα
αρκεί μόνο μια μέρα να ξυπνήσεις λίγο πιο νωρίς από ότι συνήθως…

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2008

Ποίηση και έρωτας
(Ή αλλιώς μάθημα ανάγνωσης)


Τα μάτια
-είπε-
είναι μονάχα ένα κομμάτι κρέας,
όταν αυτό που βλέπουν
είναι απλώς λέξεις.
Όπως
-συνέχισε-
και οι λέξεις
είναι μονάχα γράμματα
όταν αυτό που βλέπουν
είναι απλώς αισθήματα.
Και σηκώθηκε να τρέξει προς την θάλασσα.
Τα πόδια της γέμισαν άμμο μέχρι να φτάσει
και βγάζοντας το μπικίνι μόλις βουτούσε,
γύρισε και έλα
-φώναξε-
η θάλασσα είναι τώρα
όπως τώρα είμαι και εγώ…
Ένα μεγάλο κύμα την σκέπασε ολόκληρη
σβήνοντας τα χνάρια που είχε αφήσει στην άμμο...

Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2008

Αληθινή ζωή

Με άνοιξη μπολιάζεται το χέρι του Θανάτου
την ώρα που σε πλησιάζει
και νοιώθεις δροσερή στην καρδιά την αναπνοή του
(σαν την αφή κυμάτων στα πόδια σου,
δώδεκα η ώρα το μεσημέρι κατάστηθα καλοκαιριού,
όταν ρέει πάνω σου καυτός ο ήλιος
και είναι τα κύτταρα σου τότε όλα
μικρές εκρήξεις που σκάνε με πάταγο γεμίζοντας σε λαβα…)
Έτσι λυτρωτικά δροσερή
την νοιώθεις την Ανάσα του
αν είσαι από τους Αληθινά τους ζωντανούς
που μεταγλωττίζουν σε ζωή
ακόμα και τον θάνατο τους.

Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2008

Ανθρώπινη ανταμοιβή

Μες στην καρδιά μου περίλυπα νυστάζουν τα όνειρα,
αυτά που χρόνια πολεμούσαν την άρνηση και το ανεκπλήρωτο
Τα όνειρα που αλήθεψαν ένα του Ιουνίου βράδυ
όταν σαν αστραπή ξαφνική με κοίταξες στα μάτια
και ευθύς ο κόσμος ολάκερος ζεστάθηκε και γλύκανε
λες και ντύθηκε μεμιάς βελούδο και μετάξι …
Και τότε ημέρεψε μέσα μου ο αγώνας,
ξάπλωσα τις πληγές μου,
τα ματωμένα μου όνειρα στο λάδι του φιλιού σου
και με την ποίηση της σκέψης σου τα κοινώνησα
ήλιοι και ξημέρωμα να λάμψουν….
Μα ο αγώνας δεν είχε τελειώσει
δεν βάστηξε πολύ η αμάχη
Σύννεφα μαύρα, βαριά
με ονόματα αξιοσέβαστα
(ευθύνη, ηθική, χρέος)
και άλλα πιο μικρά πιο ταπεινά
(φόβος, άγνωστο, συνήθεια)
χύθηκαν τους ήλιους να κρύψουν
και το ξημέρωμα να σβήσουν,
διαλαλώντας τον φόβο σαν σύνεση
και το σκοτάδι σαν τρυφερό ημίφως...
Και κατέκλυσαν τότε τον κόσμο ολάκερο
ευτυχίες αποστειρωμένες, άοσμες, ωχρές
σαν κέρινες μάσκες νεκρικές…..
Έτσι απέμεινα μόνος πάλι
να κοιτάζω την πίκρα να εφορμά ενάντια μου,
όπως το γεράκι στο θήραμα του…

Έτοιμος όμως ξανά για αγώνα και μάχη,
ακολουθώ τον δρόμο που μου έταξαν τα όνειρα μέσα μου
να ζω, δηλαδή, παράξενες ευτυχίες τις νύχτες
και σε ένα τετράδιο μπλε να γράφω με προσμονή αίμα και δάκρυα
στίχους για πόθους για ζωή και αγάπη,
σαν έναν ζητιάνο
που το απόγευμα,
κάθε απόγευμα,
ζωγραφίζει με το δάχτυλο στην άκρη της θάλασσας
γράμματα μπερδεμένα και σχήματα αλλόκοτα
σαν τα ξεπεσμένα παιδικά του όνειρα.
Δεν πειράζει...............................................

Άλλωστε σημασία έχει μόνο να μπορείς να ξαπλώνεις
πλάι στην θάλασσα ακόμα
και όντας στο ψηλότερο βουνό
μήπως και συλλάβεις στον ύπνο σου
μικρά κοχύλια που κάθε βράδυ πέφτουν
από τον ουρανό σαν τον μηνιαίο φόρο
του άπειρου στον άνθρωπο....


Δικός σας.

Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2008

Αν όλα τα φανάρια ήταν πράσινα
ίσως πολλοί από εμάς
να μην έβρισκαν ποτέ τον χρόνο να ονειρευτούν...

Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2008

Αφιερωμένο...

Ευλογία ζωής είναι η αγάπη σαν το
ιώδιο, που κάνει τα ποτάμια να
μοιάζουν φτωχά μπροστά στην
αιώνια θάλασσα
Ίσως βέβαια το τίμημα που
απαιτείται για να ζήσει
κάποιος σαν θάλασσα και
όχι σαν ποτάμι και που
μετριέται πάντα σε
αίμα, να αποτρέπει πολλούς από τέτοιου
είδους αναζητήσεις, άλλωστε όπως όλοι ξέρουμε τα
δέλτα των ποταμών είναι άκρως αποδοτικά και εύφορα.
Ωστόσο οφείλω να πω ότι κανένα έλος δεν σχηματίστηκε ποτέ και σε καμία θάλασσα…

Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2008

Και στην θάλασσα πας ξυπόλητος
αλλιώς γεμίζουν τα παπούτσια σου άμμο.

Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2008

‘’Αγάπη’’

Καθώς βρέχει
κοιτάζω τους ανθρώπους στον δρόμο
Κρατάνε ομπρέλα ή φοράνε αδιάβροχα
ή στέκονται γυμνοί
σαν ομπρέλες ή αδιάβροχα….
‘’Εκπληρωμένες επιθυμίες’’

Καθώς βρέχει θυμάμαι
πως κάποτε ήθελα να γίνω θάλασσα για να με βαθαίνουν τα φιλία σου.
Χθες με πονούσε λίγο η πλάτη μου
και όταν άνοιξα τις ειδήσεις
έλεγαν για ένα ναυάγιο που γέμισε την θάλασσα πετρέλαιο
Και αυτή η μυρωδιά από καμένο λάδι
δεν λέει να φύγει από το χέρι μου…..

Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου 2008

‘’ Απομεινάρι ’’

Έχει η καρδιά μου πια παγώσει
όπως οι θάλασσες εκείνες οι ρηχές
στις χώρες που λυσσομανά η νύχτα η ατελείωτη
και βρυχάται διαρκής η ανάσα του Δεκέμβρη.
Που στους πάγους τους καθρεπτίζεται η απουσία των δέντρων
και βαθιά,
στον άδειο από ζωή βυθό,
μόνο ένα όστρακο
σπασμένο και άδειο
να το λικνίζει μελαγχολικά η άπνοια....

Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2007

Το παγκάκι που κάθισε
ήταν ακόμα ζεστό
μύριζε φιλί και όνειρα.
Έστριψε τσιγάρο
και καθώς το άναβε
ένοιωσε δίπλα του
την ζέστη
σιγά σιγά να χάνεται.

Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2007

αλυσοδεμένοι στις πλάνες τους οι άνθρωποι
κοπιάζουν με επιχειρήματα
να αρνηθούν την πραγματικότητα τους…

Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2007

Υπόκλιση στον Κ. Καρυωτάκη

Η αγάπη σου τσιρίζει σαν νοικοκυρά που της κάηκε το φαί
και τρέχει στο τηλέφωνο να παραγγείλλει άλλο….


Θάνατος είναι οι γυναίκες που αγαπιούνται καθώς να καθαρίζανε κρεμμύδια…
Κ. Καρυωτάκης
Πρέβεζα

Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2007

Ποιητικά γυμνάσματα ή Ποιητών γυμνάσματα...

Καθώς ανοίγεις την πόρτα πρόσεξε που θα πατήσεις.
Είναι πολλές οι φορές που το πάτωμα απουσιάζει,
κυρίως τις μαγικές ημέρες
που φιλάω το λευκό του στήθους της
ή προσθαλασσώνομαι στο ύψιλον του κορμιού της…
Αν παρ όλα αυτά το πάτωμα υπάρχει
τότε ανέβα τις σκάλες
θα είμαι στο γραφείο να γράφω απλώς ποιήματα…..

Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2007

άνΘρωποι

Άνθρωποι κουρασμένοι από την μέρα που γεννήθηκαν.
Άνθρωποι σβησμένοι σαν μισοτελειωμένα τσιγάρα μαθητών όταν χτυπάει το κουδούνι.
Καρδιές γεμάτες με κενό και γεύση σκουριασμένου τενεκέ.
Καρδιές που μυρίζουν σαν τα κυπαρίσσια.
Άνθρωποι που φυλακίζουν πουλιά στις ελπίδες τους,
που απαγχονίζουν ρόδα στην χαρά τους,
που γεννούν παρελθόν τα μάτια τους.
Άνθρωποι που με κοιτάξατε με ένα βλέμμα εξουσίας
σαν να κατέχατε Το Μυστικό,
μα το μόνο σας μυστικό μια κίτρινη εφημερίδα όπου τυλίξατε πρόχειρα τα όνειρα σας.
Άνθρωποι από τα πριν νεκροί
που αγωνίζεστε να πείσετε τα χρόνια σας να μην κλαίνε πίσω από την πλάτη σας.
Όλοι εσείς που κοιτάξατε ένα χελιδόνι, Γενάρη μήνα,
και κάνατε μήνυση στην φύση.
Όλοι εσείς που ένα βράδυ αντικρίσατε δυο σταγόνες θάλασσας στο μαξιλάρι σας
και τρέξατε να κοιμηθείτε στον καναπέ.
Όλοι εσείς που νυστάξατε κατά το πρώτο σας φιλί.
Όλοι εσείς που γευθήκατε το γάλα Της
σαν να ήπιατε ακόμα ένα ποτήρι ουίσκι.
Καρδιές εσείς που καταδικάσατε το σκίρτημα της Άνοιξης
και τα κρυφά χαμόγελα του Απρίλη στα νεαρά κορίτσια.
Καρδιές που τουφεκίσατε τις ιδρωμένες νύχτες που
μύριζαν υγειά και δόσιμο.
Καρδιές που καταραστήκατε το τρυφερό άγγιγμα στα διψασμένα Της χείλη.
Άνθρωποι εκστασιασμένοι, περήφανοι για τα ιδανικά σας
Ιδανικά που πουλά το συνοικιακό σούπερ μάρκετ σε τιμή προσφοράς.
Ιδανικά που σάπισαν στους πάγκους των εκκλησιών σας.
Ιδανικά που λέρωσαν με μονοτονία τα κύματα της θάλασσας.
Άνθρωποι που μαζί σας απελπίστηκε ο διάβολος και σας χάρισε τον θεό,
ακούστε μια στιγμή πιο καθαρά :
Στην επόμενη γωνία δυο αγουροξυπνημένα γιασεμιά
καρφώνουν το τελευταίο καρφί στο φέρετρο σας
και ψηλά ο ήλιος χαμογελά πικρά για την βεβαιότητα σας....

Καληνύχτα σας.

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2007

Ουσία

Η ανθρώπινη ζωή
μετριέται στο ζύγι της λεπτομέρειας
ένα αδιόρατο κόκκινο που σαν παρατονία
το άφησες να γλιστρήσει στην γεωμετρία των αξιών σου
ένα παιχνιδιάρικο ναι ίδιο πηκτό σκοτάδι
που το άναψες κάποιο του Ιουλίου βράδυ
αντίκρυ στους προβολείς της σιγουριάς σου
μια παπαρούνα που είπες
όταν γύρω σου φύονταν
προσεγμένα και αξιοθαύμαστα τα εκτάρια του σιταριού σου
ένα ασήμαντο θαυμαστικό που έβαλες
σαν μια ριπή αέρα
την ώρα που τελείωνες την μεγαλόπνοη διατριβή σου
ένα
τέλος πάντων
άκαιρο και ταπεινό φιλί που έδωσες
σε μια σταγόνα θάλασσας
όταν η αίθουσα βοούσε από φράκα
και βραδινές τουαλέτες
όλες προς τιμή σου…

Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2007

Καταργητές.Ουράνιων.Κυμάτων

Ανέγγιχτος από τις ευτυχίες των επιδιώξεων σας
και νόθος στις επιδιώξεις των ευτυχιών σας
ζωγράφισα με τα γυμνά μου χέρια
μια πόρτα στην είσοδο των μεγάλων σας ελπίδων
και εκεί στην έμπαση της περιμένω
τον χωροφύλακα σας
- τον γνωστό με το όνομα θεός η και ηθική-
να μου κόψει κλήση
για παραβίαση μονόδρομου

Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2007

Σε νέους ποιητές

Το καταχείμωνο
βουτώ στην θάλασσα μονάχος
και κοιτώ σαν είμαι στα βάθη της
όλους εσάς στην παραλία,
που με το δερμάτινο μπουφάν και το ζεστό το τζιν
αγκομαχάτε κοιτώντας την
να φτιάξετε
τα νέα σας αριστουργήματα..…

Ακατανόητο

Υπέροχη άνοιξη
Γυρνούσε στους κήπους
Ρωτώντας τον
Ήλιο
Σκοτεινές
Ερωτήσεις από αυτές που
Θέλουν μόνο
Ένα
Λάθος
Ως απάντηση.
Ναι και όχι
Ανάμεσα
Σε σπασμένες
Εικόνες που
Κρατούν όσο μια
Ανάσα
Νανουρίζω τον
Ωκεανό μέσα μου
Δίνοντας
Ισχύ μα
Και σταγόνες
Ήλιου λαμπρού στα
Μάτια μου να μείνουν ανοιχτά για
Όσο ακόμα θα
Υπάρχω.

Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2007

Δικαιολογίες...

Την τελευταία στιγμή, ίσα ίσα προλάβαμε να καλυφθούμε.
Βλέπεται αν και ήταν μέσα Αυγούστου, η ξαφνική μπόρα μας έφερε στο μυαλό Γενάρη…
Βέβαια, μεταξύ μας τώρα, δεν ήταν και τόσο τραγικά τα πράγματα., αφού ήμασταν στην παραλία και κάναμε γυμνισμό…..

Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2007

Προσανατολισμός Ζωής

Ήρθε ο καιρός να πουλήσω
σε τιμή ευκαιρίας
τα χειρόγραφα μου
-στίχους που πάσχιζαν να μετουσιωθούν σε φιλιά-
και να κόψω τα όνειρα
με το μαχαίρι που λένε
σαν το τσιγάρο.
Και κάθε που θα πέφτει το σούρουπο
Θα βάζω στην άκρη λίγη δροσιά καρδιάς
-αφού θα ζω πια με φαντάσματα
τι να το κάνω να ονειροπολώ.
Και μέρα με την μέρα
χρόνο με τον χρόνο
θα καταφέρω να εξοικονομήσω τα απαιτούμενα
ώστε να αποκτήσω
-επιτέλους-
έναν όμορφο, επιβλητικό
οικογενειακό τάφο
στο κοιμητήριο της ζωής…

Τρένο

Το τέλος έρχεται σφυρίζοντας
καθώς τρένο που μπαίνει στον σταθμό.
Βιαστικά κατεβαίνουν ιδρωμένοι οι επιβάτες
και χαρούμενοι επιβιβάζονται οι νέοι
μαλώνοντας για μία θέση σε παράθυρο.
ωσότου βέβαια σε λίγο
σφύριγμα νέο ακουστεί
για τον επόμενο σταθμό…

Άτιτλο

Είναι ο άνθρωπος σκαρί νιογέννητο
που καρτερεί το ταίριασμα του
στα δυνατομορφα φίλια της θάλασσας
μα μένει συνήθως εγκλωβισμένος
στον σκόρο του ναυπηγείου…

Παρελθόν

Κάθε καλοκαίρι όταν πήγαινε στην θάλασσα
θυμόταν….
μέχρι που έρχονταν ο χειμώνας
και τότε καταλάβαινε πως είχε ξεχάσει να βουτήξει….

Τετάρτη, 5 Σεπτεμβρίου 2007

Ο.Ελύτης

Ίσως βρω το δωματιάκι όπου θα ζήσω με τις αγάπες μου και θα περάσω μια ζωήν ολόκληρη διατυπώνοντας, αναλύοντας και ερμηνεύοντας το δήθεν Oil Sardinen.
Ναι, αυτό είναι που ανακάλυψε η νεότητα εκείνη, κι ας μην το διάβασε ποτέ της σωστά, παρεχτός κι αν ήταν στον έρωτα κατά τύχην, και που μήτε, δυστυχώς ή ευτυχώς, συνειδητοποίησε ποτέ της.
Oil Sardinen λοιπόν! Επειδή το κόκκινο δεν είναι πάντοτε η προτεραία του μαύρου. Επειδή ως και η ευλάβεια σε ρευστή κατάσταση μπορείνα προκαλέσει ανίατα εγκαύματα.
Oil Sardinen ως απαραίτητη καθημερινή προσθήκη στο πιπέρι, στο θυμό, στον έρωτα, προπαντός εκεί,στις υλακές, στ' αποχωρητήρια.
Oil Sardinen επειδή δεν το ανέχεται κανείς να 'ναι απλώς κείνο που είναι. Επειδή απ' τα είκοσι στα τριάντα σου ο δρόμος είναι πολύ πιο μακρύς απ' ό,τι απ' τα τριάντα σου στα ενενήντα σου. Επειδή το μωβ περιλαμβάνει όλα τα χρώματα πλην ενός, που καλείσαι να το βρεις και δεν το βρίσκεις ποτέ σου.
Oil Sardinen επειδή στο εξοχικό του καθενός μας ενδημεί ένας εύρωστος αίγαγρος, που συντηρείται με τα όσπρια των ρεμβασμών μου.
Να διπλώνετε καλά τον αέρα στο ντουλάπι σας

Εκ του πλησίον
Οδυσέας Ελύτης